بخش هفتم
نویسنده: یسنا نورزاده
تصویرگر: منیره نوری
هیزمهای کنار بخاری رو به پایان بود. شعلهها کوتاهتر شده بودند و خنکی زمستان آرامآرام خودش را به خانه میرساند.
مادرکلان، کنار بخاری نشسته، مصروف بافتن بود، دستهای نازک و چروکیدهاش را لحظهای از کار کشید. دستمال گرم را روی پاهایش مرتب کرد و آرام گفت:
«خیلی خنک است».

آنگاه که سرش را بالا آورد و چشمش به هیزمها افتاد؛ دید هیزمها تقریباً تمام شده بودند. آهی کوتاه کشید و دانست که باید دوباره برای جمعکردن هیزم بیرون بروند.
کمی بعد، پاژن- دردسر همیشگی خانه- از خواب شیرینش بیدار شد. کشوقوسی به بدنش داد و بیخبر از همهچیز، پردهی کلکین را کنار زد.
همهجا در سفیدی برف فرو رفته بود؛ برف همهچیز را پوشانده بود.
لبخندی پر شور روی لبهایش نشست.
فکرهای بازیگوشی و سربههوایی در ذهنش جرقه زد.
در همان لحظه، صدای مادرکلان بلند شد:

«تا میتوانید لباس گرم بپوشید؛ باید برای هیزم آوردن بیرون برویم.»
پاژن سرش را چرخاند. لبخندش هنوز روی لبش مانده بود.
مادرکلان متوجه شد؛ اخم کرد و گفت:
«پاژن، شیطنتهایت را کنار بگذار. زمستان شوخیبردار نیست. هیچ شوخی و بازییی نباید امروز بکنی».
پاژن سر تکان داد؛ اما این «بله» از دلش نبود؛ فقط برای این بود که مادرکلان حرف را ادامه ندهد.
پاژن و مادرکلان و کل لباس گرم پوشیدند و از خانه بیرون رفتند.
برف تا نیمپای پاژن میرسید. هر قدم که برمیداشت، صدای قیچقیچ برف زیر پاهایش بلند میشد و همین صدا، بیشتر وسوسهاش میکرد.
او جلوتر از مادرکلان و کل راه میرفت و با خودش فکر میکرد:

«مادرکلان پیر است، کل هم کوچولو… پس من قویترم؛ در برفبازی من برنده خواهم شد».
مادرکلان جایی را برای جمعکردن هیزم انتخاب کرد؛ اما زمین صاف و سفید بود، بیهیچ نشانهای از خطر.
در همان گاه به فکر پاژن رسید که برفبازی را آغاز کند که وقتش است.
یک گلولهی بزرگ برف برداشت…
و محکم به سوی کل پرتاب کرد.
کل که گونههایش از شدّت سرما کبود شده بود و بدنش میلرزید، از برفبازی با پاژن خوشش آمد و هردو به بازی آغاز کردند.
مادرکلان هرچه فریاد زد:
«بس کن! بس است!»
پاژن غرق در خیال خود بود و گوش نداد.
تا اینکه ناگهان کل از شدت سرما، توان ایستادن نداشت. پاهایش خالی شد و میان برفها افتاد.
پاژن اول خندید…؛
اما وقتی دید کل بلند نمیشود، خندهاش یخ زد.
با ترس به طرفش دوید و فریاد زد:
«مادرکلان!»
مادرکلان با عصبانیت گفت:
«آه پاژن! هیچوقت عاقل نمیشوی؟»
با کمک هم، کل را بلند کردند و به خانه رساندند. لباسهایش خیس شده بود، صورتش کبود شده بود.
وقتی مادر، کل را آنگونه دید، حیرتزده شد و مادرکلان گفت:
«هیچ سؤال نکن. فقط لباس گرم بیار».
مادر لباسهای کل را عوض و او را در آغوش گرفت تا گرم بشود؛ اما کل آن شب نان نخورد.
نیمهشب، تبش بالا رفت. هذیان میگفت.
همه بیدار شدند.
قلب پاژن تند میزد.
او در گوشهای نشسته بود و با چشمانی پر از ترس نگاه میکرد.
مادرکلان با همان دستهای چروکیده؛ اما مهربان، پارچهی خیس را روی پیشانی کل میگذاشت.
ناگهان، تصویر خندههای خودش وسط برفجنگی جلو چشم پاژن آمد؛
وقتی کل میخندید
و او گلولههای بزرگتر پرتاب میکرد.
اشک از چشمهایش سرازیر شد.
با صدایی لرزان گفت:
«دیگر نمیخواهم چنین اشتباهی را تکرار کنم… او ضعیفتر از من بود. من نباید این کار را میکردم».
صبح، کل چشم باز کرد. تبش افتاده بود. رنگ به صورتش برگشته بود.
وقتی صبحانه آوردند، شروع به خوردن کرد.
پاژن، ساکت و آرام، از گوشهی اتاق نگاه میکرد؛
و برای نخستینبار، از ته دل خوشحال بود؛ نه از شیطنت، بلکه از اینکه برادر کوچکش زنده و سالم بود.
او فهمید:
بزرگترها بعضی چیزها را پیشبینی میکنند،
چون تجربه دارند.
و گوشدادن به آنها، گاهی جان آدم را نجات میدهد.
آدرس کوتاه : www.parsibaan.com/?p=3303