جستجو

نگارنده: سیامک هروی   تو می‌آیی و در زیر چوکات دروازه می‌ایستی. دامنت را باد می‌شوراند و اتاق تاریک و روشن می‌شود. می‌پرسی: «خاله زلیخا! سبحان چطور است؟». می‌گوید: «ناخوشی که اس...

چنان زده به تیشه‌یی، درخت هویت مرا که خشک کرده‌است ریشه‌ی حقیقت مرا منی که صاحب نشانی و نشانه بوده‌ام منی که وارث زمینه و زمانه بوده‌ام کنون به‌نام من که خشم و خون و دود جاری است بخو...

نگارنده: سیامک هروی   پری را در یکی از شب‌های چله دید. شب سردی بود و زمین و زمان را یخ زده بود و روشنی ماه بر کوه و کمر می‌خلید و دیوارهای گلی را می‎تاساند که چشم موسی به پری افتاد و دلش...

نگارنده: احسان سلام   ارزیابی‌هایی که از جانب «سازمان منتقدان بی‌مرز» انجام شده‌اند، نشان می‌دهد که بیش‌ترین منتقدان نظام شمسی و به‌ویژه کره‌ی زمین، در افغانستان (حقیقی و مجازی) تولید و ...

نگارنده: شهاب تاجیک شروع شد با یک حس، بزرگ شد با حواس، پایان یافت با مرگ حواس … بار دیگر به‌خاطر انجام کاری به روی زمین آمدم، با موجودات و گناهانی تکراری، در تکاپو به‌دنبال آرامش، ولی غافل از ر...

نویسنده: سیامک هروی   تو نارسیده به پل می‌ایستی و به آن‌طرف رودخانه نگاه می‌کنی. در آن‌طرف پیاده‌روی است و بعد خیابان و بعد یک رسته درخت کاج و در آن‌سوی درخت‌های کاج، یک ردیف خانه. در خا...

نگارنده: سیامک هروی   مریم دستمال سبز چهارخانه‌ای زیر گلو بسته بود، دست‌هایش را بر زانوها حلقه کرده بود و با گذاشتن سر بر روی آن‌ها، به دستان پدر که سبد می‎بافت، نگاه می‌کرد. پدر بعد از ...

نگارنده: سیامک هروی   در یک شب گرم تابستانی که روستای «جغاره» در زیر نور مهتاب  لم داده بود و در آسمان زلال ستاره می‌شمرد و گوش به نغمه‌خوانی قورباغه‌های شالی‌زارها سپرده بود، امیر با صد...

نویسنده: سیامک هروی   گلوله‌ها صفیرکشان بر در و دیوار می‌نشینند و خمپاره‌ها گاهی پشت‌هم و گاهی هر چند لحظه بعد، زمین و زمان را می‌لرزانند و با اصابت بر در و دیوار، دود‌های سیاه‌رنگ و سما...

احسان سلام   سال‌هاست که از«همدیگرپذیری»حرف می‌زنیم؛ اما هیچ‌گاه به پذیرش همدیگرنرسیدیم. تا جایی‌که می‌بینم«همدیگری»هایی را باید سپری‌کنیم تا برسیم به همدیگرپذیری. اما یادمان نرو...