فراخوان مقاله

10 سنبله 1402
3 دقیقه
فراخوان مقاله

ماه‌نامه‌ی پارسی‌بان، پذیرای مقاله‌ها و یادداشت‌های پژوهشی تازه و چاپ‌نشده‌ی نویسندگان و پژوهش‌گران علاقه‌مند زبان، ادب، تاریخ، هنر و فرهنگ پارسی از گذشته‌های دور تا روزگار اکنون است.

زمینه‌های پژوهش:

  • زبان پارسی: تاریخ و جایگاه زبان پارسی در خراسان تاریخی و کشورهای منطقه و جهان، نکات دستوری و نگارشی، لهجه‌ها و گویش‌های مختلف پارسی‌زبانان در شهرها و مناطق مختلف و سایر پژوهش‌های مرتبط با زبان پارسی.
  • ادبیات پارسی: تاریخ ادبیات پارسی، نظم، نثر، زندگی‌نامه‌ی شاعران و نویسندگان، مکتب‌ها و سبک‌های ادبی، ادبیات تطبیقی، نظریه و نقد ادبی، آرایه‌های ادبی و دیگر پژوهش‌های مرتبط با ادبیات پارسی در جغرافیای پارسی و سایر کشورها.
  • هنر پارسی: معماری، نگارگری، خوش‌نویسی، مینیاتوری، کاشی‌کاری، موسیقی، منبت‌کاری، قالین‌بافی و سایر هنرهای پارسی از گذشته‌های دور تا زمان حاضر.
  • تاریخ پارسی: مردم‌شناسی پارسی‌زبانان، جامعه‌شناسی، پادشاهان، جنگ‌ها، قهرمانان، شهرها، شخصیت‌های علمی و فرهنگی، کتاب‌ها و سایر آثار مرتبط با تاریخ پارسی.
  • فرهنگ پارسی: هویت فرهنگی، ارزش‌‌های فرهنگی، فرهنگ عامیانه، فرهنگ اجتماعی، فرهنگ از دید دانشمندان و شاعران پارسی و سایر موضوعات مرتبط با فرهنگ پارسی.
  • عرفان پارسی: مکاتب عرفانی، زندگی‌نامه‌ی عرفا، آثار عارفان پارسی، ویژگی‌های عرفان خراسانی، هستی‌شناسی عرفانی، و سایر مسایل مرتبط با عرفان خراسانی.

 

نکته‌ها:

مقاله‌ها و یادداشت‌ها در حدود دوهزار واژه باشند.

دارای مقدمه، متن و نتیجه باشند.

حاوی نکات تازه‌ی پژوهشی باشند.

در مجله‌ی دیگری چاپ یا نشر نشده باشند.

مطابق شیوه‌‌نامه‌ی نگارشی پارسی‌بان تحریر شده باشند.

مقاله‌ها و یادداشت‌ها به آدرس زیر ارسال شوند:

info@parsibaan.com

ما شیوه‌ای را برای نوشتار این ماه‌نامه به‌کار می‌بریم که مورد کاربرد بیش‌تر پارسی‌زبانان قرار دارد و برای عموم مخاطبان زبان فارسی مأنوس و آشنا است. اصل کار را بر جدانویسی می‌گذاریم؛ اما در عین حال واژگان را سلاخی نمی‌کنیم. در مواردی که عرف نوشتاری جامعه‌ی پارسی‌زبان‌ تقاضا کند، واژه‌های ترکیبی را جدا؛ اما با فاصله‌ی کوتاه می‌نویسیم. برای تبیین بیش‌تر این موضوع، برخی از نکات مهم نگارشی، به‌گونه‌ی کوتاه بیان می‌گردد:

  • حذف «ها»ی غیر ملفوظ از واژه‌هایی چون: زندگی، بندگی، درماندگی، و….
  • در صورت اضافه‌شدن انواع «یا» به واژه‌های پایان‌یافته به «ـه» نشانه‌ی «ی» افزود می‌گردد؛ مانند: اداره‌ی امور، خانه‌ی زیبا، اراده‌ی مطلق، و…
  • واژه‌هایی که با «ها»ی ملفوظ پایان می‌پذیرد، بدون «ی» نوشته می‌شوند؛ مانند: دانشگاه هرات، فرمانده ارتش، توجه شما، و….
  • در صورتی که واژه‌ی پایان‌یافته به «ها»ی غیر ملفوظ، در حالت نسبتی، نکره، وحدت، مصدری، و… قرار گیرد، نشانه‌ی «ای» افزود می‌گردد؛ مانند: خانه‌ای خرید، اداره‌ای که یک مراجعه‌کننده نداشت، برای آزادی باید ترانه‌ای از نو سرود، و….
  • پیش‌وندها به‌طورکل جدا نوشته می‌شوند؛ مانند: هم‌کاری، می‌خواند، بی‌درنگ، و…
  • «ب‍» قبل از اسم، صفت و قید به‌صورت «به» نوشته می‌شود؛ مانند: به‌خانه، به‌زیبایی، به‌زودی،
  • «ب‍» قبل از فعل به‌صورت پیوسته نوشته می‌شود؛ مانند: بگیر، برو، ببین، و….
  • میان‌وندها به‌طورکل جدا اما نزدیک به‌هم، نوشته می‌شوند؛ مانند: تسخیرناپذیر، حق‌ناشناس، پی‌درپی، گفت‌وگو، جست‌وجو، و….
  • پس‌وندها؛ مانند: «ها»، «تر» و «ترین» به‌طورکل، جدا اما نزدیک به‌ماقبل خود نوشته می‌شوند؛ مانند: کتاب‌ها، دیوان‌ها، خانه‌ها، سخت‌تر، رنگین‌تر، ادبی‌تر، پاک‌ترین، سیاه‌ترین، و…؛ در جایی که عرف زبان فارسی تقاضا کند، پیوسته نوشته می‌شود؛ مانند: بهتر.
  • واژه‌های جمع عربی در صورتی‌که جایگزین مناسب فارسی نداشته باشند، با نشانه‌ی جمع فارسی نوشته می‌شوند؛ مانند: مؤلفان، مدّرسان، مؤرخان، و….
  • در صورتی‌که کلمه پایان‌یافته به مصوّت مرکب «ـَ و» و «ـَ ی» باشد، بدون «ی» اضافه، نوشته می‌شود؛ مانند: خسرو دهلوی، جلو دانشگاه، پرتو نادری، پی نیکان، می دوساله، حی حاضر، و….
  • شناسه‌های فعل‌های ربطی پس از صامت، به‌طورکل پیوسته نوشته می‌شوند؛ مانند: رفتم، نشستند، گذشتی، و….
  • در واژگان پایان‌یافته به «ها»ی غیر ملفوظ، واژه‌های پایان‌یافته به مصوت بلند «ی» و مصوت مرکب «ای»، به این صورت نوشته می‌شوند: آزاده‌ام، راضی‌ام، دوست‌دار وی‌ام، و….
  • پس‌وندهای ضمیری مفرد، پس از صامت، بدون همزه نوشته می‌شوند؛ مانند: میهنم، کتابش، حالت جمع: کتاب‌مان
  • پس‌وندهای ضمیری، پس از «ها»ی غیر ملفوظ این‌گونه نوشته می‌شوند: خانه‌ام، خانه‌اش، اداره‌ات، و….
  • این پس‌وندها، پس از مصوت «او» این‌گونه نوشته می‌شوند: دانشجویم، دانشجویید،
  • همزه در وسط واژه‌های عربی که ماقبل آن ساکن باشد، بر پایه‌ی «ؤ» نوشته می‌شود؛ مانند: مسؤول، شؤون، و….
  • همزه در وسط که ماقبل آن ساکن باشد، بر پایه‌ی الف نوشته می‌شود؛ مانند: هیأت، جرأت، مسأله، و….
  • همزه‌ی مکسور در وسط و پس از مصوت بلند «آ» به صورت «ی» نوشته می‌شود؛ مانند: جایز، نایب، مسایل، و….
  • واژه‌های عربی در صورت نیاز به تنوین، با همان شیوه‌ی معمول نوشته می‌شوند؛ مانند: قصداً، سهواً، عمداً، و….
  • کاربرد حرف‌های فارسی به‌جای حرف‌های عربی در کلمه‌های لاتین ترجیح داده می‌شود؛ مانند: بلیت، سالن، افلاتون، و….

آدرس کوتاه : www.parsibaan.com/?p=597


مطالب مشابه

29 ثور 1403
سیاه‌بخت

سیاه‌بخت

23 ثور 1403